José María Giménez, który przez 13 sezonów występował w Atlético Madryt, opowiedział o diagnozie ADHD. Urugwajski obrońca, obecnie piłkarz Deportivo La Coruña, przekazał, że zaburzenie rozpoznano również u jego ośmioletniego syna.
„Jest wyjątkowy, tak jak jego tata”
31-letni środkowy obrońca powiedział, że diagnozę ADHD otrzymali niedawno zarówno on, jak i jego syn. Wspominał, że trudności z zachowaniem sprawiały mu problemy już w szkole, choć z nauką radził sobie stosunkowo dobrze.
„Kiedyś całkiem dobrze szło mi w szkole, ale moje zachowanie wszystko psuło. Biedne nauczycielki, które musiały sobie ze mną radzić… Kiedy powiedziano mi, że to dziedziczne, rozpłakałem się. Musiałem wyjaśnić synowi, że jest wyjątkowy, tak jak jego tata, i że każdego ranka musimy wziąć po jednej tabletce” – opowiedział Giménez.
ADHD i spór o diagnozowanie
ADHD, czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, jest opisywane jako zaburzenie neurorozwojowe związane z utrzymującymi się trudnościami z koncentracją, nadaktywnością i impulsywnością. Jego przyczyny nie są w pełni poznane, a diagnoza wymaga oceny objawów i ich wpływu na codzienne funkcjonowanie.
W środowisku naukowym trwa dyskusja dotycząca zarówno wzrostu liczby rozpoznań, jak i ryzyka błędnej diagnozy. Część specjalistów podkreśla, że ADHD jest rzeczywistym, przewlekłym zaburzeniem, inni krytykują sposób jego definiowania i nadmierne poleganie na leczeniu farmakologicznym. Wśród proponowanych rozwiązań wymienia się dokładniejszą ocenę pacjentów oraz terapie niefarmakologiczne.
Szacunki przytaczane w literaturze wskazują, że ADHD dotyczy około pięciu procent dzieci na świecie, a wśród dorosłych odsetek jest mniej więcej o połowę niższy. Objawy mogą utrzymywać się także po osiągnięciu dorosłości. Jednocześnie podkreśla się, że każda diagnoza wymaga indywidualnej analizy.
Jak ADHD może wpływać na piłkarza?
W piłce nożnej istotne znaczenie mają koncentracja i podejmowanie decyzji w dynamicznie zmieniających się sytuacjach. Wpływ ADHD na zawodnika może być różny i zależy między innymi od nasilenia objawów oraz współwystępujących trudności. Sama diagnoza nie przesądza o poziomie sportowym ani o zachowaniu na boisku.
Leczenie może obejmować terapię poznawczo-behawioralną oraz leki, takie jak metylofenidat, atomoksetyna czy lisdeksamfetamina. Część substancji znajduje się na liście zakazanej Światowej Agencji Antydopingowej, dlatego ich stosowanie przez zawodowych sportowców może wymagać uzyskania wyłączenia dla celów terapeutycznych. Pozwala ono przyjmować lek zgodnie z zaleceniami lekarza bez naruszenia przepisów antydopingowych.