Nie da się ukryć, że polscy trenerzy nie należą do najbardziej popularnych i rozchwytywanych selekcjonerów na świecie, nie oznacza to jednak, że na przestrzeni lat nie pojawiły się nazwiska, którym udało się odnieść sukces. W ostatnim czasie głośno jest choćby o sukcesie Macieja Skorży. Poznajmy więc nieco bliżej sylwetki polskich trenerów, którzy pracują lub pracowali poza granicami naszego kraju. 

Maciej Skorża – kariera w Japonii

Maciej Skorża to postać, która w świecie polskiej piłki nożnej wywołuje szacunek zarówno ze względu na swoje osiągnięcia trenerskie, jak i profesjonalne podejście do pracy. Urodził się w 1972 roku w Radomiu. Bardzo szybko zdecydował się na karierę trenerską po krótkim epizodzie jako obrońca w drużynach Radomiaka Radom oraz AZS-AWF Warszawa. Jego trenerska ścieżka rozpoczęła się w Legii Warszawa, gdzie pracował z grupami młodzieżowymi, a następnie jako asystent w reprezentacji Polski U-21 oraz w kadrze narodowej seniorów.

Jako trener, Skorża jest znany z umiejętności budowania zespołów zdolnych do osiągania sukcesów. Czterokrotnie zdobywał mistrzostwo Polski, prowadząc Wisłę Kraków i Lecha Poznań, a także trzykrotnie triumfował w Pucharze Polski z Dyskobolią Grodzisk Wielkopolski i Legią Warszawa. Jego sukcesy nie ograniczają się tylko do granic kraju – w 2023 roku zdobył Ligę Mistrzów AFC z japońskim klubem Urawa Red Diamonds, co jest historycznym osiągnięciem dla polskiego trenera.

Michał Probierz – krótka przygoda z Grecją

Kolejnym trenerem, który zdecydował się spróbować sił w swoim zawodzie poza granicami naszego kraju jest Michał Probierz. Jest to nie tylko obecny trener reprezentacji ale również były piłkarz. Urodził się w 1972 roku w Bytomiu. Michał Probierz rozpoczął karierę piłkarską w Ruchu Chorzów, by później przenieść się do niemieckich klubów, takich jak Bayer Uerdingen i SG Wattenscheid 09. Po powrocie do Polski, reprezentował barwy Górnika Zabrze, gdzie również rozpoczął swoją trenerską ścieżkę kariery.

Jako trener zyskał uznanie za swoje osiągnięcia z Jagiellonią Białystok, gdzie zdobył wicemistrzostwo Polski oraz Puchar Polski, a także za pracę w Cracovii, z którą również triumfował w Pucharze Polski. Jego kariera trenerska obejmuje również inne kluby Ekstraklasy. Przejdźmy jednak do epizodu kariery poza granicami Polski. Trwał on kilka miesięcy. Po tym jak Probierz wyprowadził na prostą drużynę ŁKS Łódź otrzymał propozycję od greckiego klubu Arias Saloniki. Podczas kilku miesięcy pracy udało mu się całkowicie odmienić oblicze tej drużyny. Niestety, klub miał finansowe problemy, co sprawiło, że Probierz zdecydował się na powrót do kraju. 

Marek Zub – międzynarodowa kariera

Trenerem pochodzącym z polski, który cieszy się sporym uznaniem na arenie światowej i trenował drużyny wielu zagranicznych klubów jest Marek Zub. To postać, która zdobyła uznanie nie tylko na rodzimych boiskach, ale i za granicą. Jego kariera trenerska za granicą jest imponująca i obejmuje pracę w różnych krajach.

Zub zaczął budować swoją reputację w Žalgirisie Wilno na Litwie, gdzie nie tylko zdobył mistrzostwo Litwy, ale także wyeliminował Lecha Poznań z rozgrywek eliminacji Ligi Europy, co było historycznym sukcesem dla klubu. Jego sukcesy na Litwie to również zdobycie Pucharu Litwy oraz Superpucharu Litwy, co potwierdza jego umiejętność zdobywania trofeów i budowania zwycięskich zespołów.

Poza Litwą, Marek Zub pracował również na Białorusi, Łotwie, w Chinach i Kazachstanie, gdzie kontynuował rozwijanie swojej trenerskiej kariery i zdobywał kolejne doświadczenia. Jego zdolność do osiągania sukcesów w różnorodnych środowiskach piłkarskich pokazuje, że jest trenerem elastycznym i innowacyjnym, potrafiącym dostosować swoje metody do potrzeb drużyny i specyfiki ligi.

Bartosz Grzelak – polskie korzenie, szwedzkie doświadczenie

Mówiąc o polskich trenerach, którzy działają w zagranicznych klubach nie sposób nie wspomnieć o Bartoszu Grzelaku. To trener, który wzbudza zainteresowanie zarówno ze względu na swoje międzynarodowe doświadczenie, jak i unikalne połączenie kulturowe. Urodzony w Stargardzie Szczecińskim, Grzelak przeniósł się do Szwecji w młodym wieku, gdzie rozpoczął swoją karierę piłkarską, a później trenerską. Jego trenerska ścieżka kariery jest imponująca – od roli asystenta w AIK Solna, przez głównego trenera IK Frej, aż po objęcie stanowiska trenera w Fehérvár FC.

Warto również wspomnieć o nazwiskach trenerów, którym w przeszłości zdarzało się trenować zagraniczne drużyny. Wśród nich wymienić możemy między innymi Jerzego Engela, Antoniego Piechniczka czy też Andrzeja Strejlaua.

Artykuł Polscy trenerzy piłki nożnej za granicą – którzy trenują zagraniczne kluby? pochodzi z serwisu oleMagazyn.pl.

Nie da się ukryć, że przyjęcie na stanowisko selekcjonera polskiej reprezentacji Fernando Santosa budziło w kibicach wiele nadziei. Wiele osób miało bowiem nadzieję, że znany i ceniony trener będzie w stanie wydobyć z naszej drużyny to co najlepsze. Niestety, rzeczywistość zweryfikowała nasze marzenia. Niemniej jednak wpadka przy ogłoszeniu selekcjonera do dziś wspominana jest przez wielu miłośników piłki nożnej. 

Felipe Santos – o co chodzi z wpadką Cezarego Kuleszy?

Wpadka Cezarego Kuleszy była dość głośna i została zauważona nie tylko przez polskie, ale również zagraniczne media. Na czym jednak polegała? Mówiąc najprościej, w środę, 24 stycznia 2023 roku, odbyła się konferencja prasowa, na której oficjalnie zaprezentowano Santosa jako nowego selekcjonera. Podczas początkowej przemowy Cezary Kulesza wyraźnie powiedział, że na nowego trenera kadry wybrał „Felipe Santosa” przekręcając imię selekcjonera. 

Czy Felipe Santos istnieje? 

Nie od dziś wiadomo, że internauci nie mają litości dla osób, które popełniły gafę lub wpadkę językową i chętnie nie tylko udostępniają tego typu zdarzenia dalej, ale również lubią żartować na ten temat. Nic więc dziwnego, że wpadka Cezarego Kuleszy stała się pożywką dla wielu memów, które szybko pojawiły się w sieci. To jednak nie wszystko. Użytkownicy Twittera a obecnie portalu X ustalili, że Felipe Santos naprawdę istnieje, co więcej, jest związany z piłką nożną. Takie imię i nazwisko nosi bowiem zawodnik FK Qabala. Mężczyzna ma 26 lat i prawdopodobnie nigdy nie dowiedział się, że z gracza stał się selekcjonerem polskiej reprezentacji. 

Kulesza: "trenerem reprezentacji został Felipe Santos" 😂 pic.twitter.com/irwXhxQWpp

— Filip Jastrzębski (@FJastrzebski) January 24, 2023

Fernando Santos – co warto o nim wiedzieć?

Fernando Santos to były piłkarz i doświadczony trener. Urodził się w Lizbonie w 1954 roku i rozpoczął swoją karierę piłkarską jako obrońca na pozycji w Estoril Praia i CS Marítimo. To trener, który ma duże doświadczenie i sukcesy zarówno na poziomie klubowym, jak i reprezentacyjnym. Jego styl gry opiera się na ofensywności, kreatywności i solidności defensywy. Jako trener FC Porto, w sezonie 1998/1999 zdobył Mistrzostwo Portugalii, a następnie w sezonach 1999/2000 oraz 2000/2001 Puchar Portugalii. W latach 2010-2014 pełnił funkcję selekcjonerem reprezentacji Grecji, którą poprowadził podczas Mistrzostw Europy 2012 i Mistrzostw Świata 2014.

W latach 2014 – 2022 był selekcjonerem reprezentacji Portugalii, z którą zdobył Mistrzostwo Europy 2016, wygrał rozgrywki Ligi Narodów UEFA 2018/2019, sięgnął po brązowy medal Pucharu Konfederacji 2017 oraz prowadził podczas Mistrzostw Świata 2018 i 2022 oraz Mistrzostw Europy 2020. Od 24 stycznia 2023 do 13 września 2023 pełnił funkcję selekcjonera reprezentacji Polski, na którym zrealizował dwa cykle eliminacji do Euro 2024 i mistrzostw świata 2026. Niestety, nie przyniósł naszej drużynie sukcesów. Obecnie jest trenerem tureckiego klubu Beşiktaş JK.

Artykuł Felipe Santos, ALE WPADKA Cezarego Kuleszy. Przekręcił imię selekcjonera polskiej reprezentacji! pochodzi z serwisu oleMagazyn.pl.

Diego Simeone – co warto o nim wiedzieć?

Diego Simeone to argentyński trener piłkarski i były zawodnik, który grał na pozycji pomocnika. Obecnie prowadzi hiszpański klub Atlético Madryt, z którym odniósł wiele sukcesów, takich jak mistrzostwo Hiszpanii, Puchar Króla, Superpuchar Hiszpanii, Liga Europy, Superpuchar Europy i finał Ligi Mistrzów. Simeone jest znany ze swojego intensywnego i agresywnego stylu gry, zarówno jako piłkarz, jak i trener. Jego przydomek “El Cholo” pochodzi od podobieństwa do innego argentyńskiego piłkarza, Carmelo Simeone, który również nosił tę ksywkę.

Simeone rozpoczął swoją karierę zawodniczą w 1987 roku w argentyńskim klubie Vélez Sarsfield. W 1990 roku przeniósł się do Europy, gdzie grał dla włoskich klubów Pisa, Inter i Lazio, oraz hiszpańskich klubów Sevilla i Atlético Madryt. Z Atlético zdobył dublet ligi i pucharu w 1996 roku, a z Lazio kolejny dublet w 2000 roku. Z Interem wygrał Puchar UEFA w 1998 roku, a z Lazio Superpuchar Europy w 1999 roku. W sumie rozegrał 513 meczów ligowych i strzelił 84 gole.

Simeone reprezentował Argentynę na trzech mistrzostwach świata (1994, 1998 i 2002), dwukrotnie wygrywając turniej Copa América (1991 i 1993). Zdobył także srebrny medal olimpijski w Atlancie w 1996 roku, będąc jednym z trzech starszych zawodników w kadrze zespołu młodzieżowego. W reprezentacji rozegrał 106 meczów i strzelił 11 goli1. Jego najbardziej kontrowersyjnym momentem było sprowokowanie czerwonej kartki dla Davida Beckhama podczas meczu z Anglią na mistrzostwach świata 1998, który Argentyna wygrała po rzutach karnych.

Simeone zakończył karierę piłkarską w 2006 roku w Racing Club, gdzie następnie został trenerem. Prowadził także inne argentyńskie kluby, takie jak Estudiantes, San Lorenzo i ponownie Racing, a także włoski Catania. W grudniu 2011 roku objął stanowisko trenera Atlético Madryt, zastępując zwolnionego Gregorio Manzano. Od tego czasu uczynił z Atlético jedną z najlepszych drużyn w Europie, rywalizującą z potęgami takimi jak Real Madryt i Barcelona.

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez Diego Pablo Simeone (@simeone)

Majątek Diego Simeone – co o nim wiadomo?

Diego Simeone to jeden z najlepiej zarabiających trenerów na świecie. Według magazynu Forbes, jego roczne wynagrodzenie w Atlético Madryt wynosi 22 miliony dolarów, co plasuje go na szóstym miejscu w rankingu najwyżej opłacanych szkoleniowców. Simeone ma także udziały w klubie, które są warte około 10 milionów euro. Jego majątek osobisty jest szacowany na ponad 40 milionów dolarów.

Simeone nie lubi afiszować się ze swoim bogactwem jednakże przyzwyczajony jest do luksusu. Mieszka w willi w ekskluzywnej dzielnicy Madrytu, La Finca, gdzie sąsiedzi to m.in. Cristiano Ronaldo, Zinedine Zidane czy Sergio Ramos. Simeone jest żonaty z modelką Carlą Pereyrą, z którą ma dwie córki: Francescę i Valentinę. Ma także trzech synów z poprzedniego małżeństwa: Giovanniego, Gianluca i Giuliano, którzy są również piłkarzami. Simeone jest pasjonatem samochodów i posiada kilka luksusowych modeli, takich jak Audi Q7, Range Rover Sport czy Porsche Cayenne.

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez Diego Pablo Simeone (@simeone)

Ile Diego Simeone zarabiał w poszczególnych klubach?

Diego Simeone to jeden z najlepiej zarabiających trenerów na świecie, ale jego pensja nie zawsze była tak wysoka. Jako piłkarz, Simeone zarabiał znacznie mniej niż obecnie jako szkoleniowiec. Nie są znane dokładne kwoty jego zarobków w poszczególnych klubach, w których grał, ale można je oszacować na podstawie średnich płac w tamtych czasach. Oto przybliżone zarobki Simeone w różnych etapach jego kariery zawodniczej i trenerskiej:

• Vélez Sarsfield (1987-1990): około 10 tysięcy dolarów rocznie
• Pisa (1990-1992): około 200 tysięcy dolarów rocznie
• Sevilla (1992-1994): około 500 tysięcy dolarów rocznie
• Atlético Madryt (1994-1997): około 1 miliona dolarów rocznie
• Inter Mediolan (1997-1999): około 2 milionów dolarów rocznie
• Lazio (1999-2003): około 3 milionów dolarów rocznie
• Atlético Madryt (2003-2005): około 1,5 miliona dolarów rocznie
• Racing Club (2005-2006): około 500 tysięcy dolarów rocznie
• Racing Club (2006): około 100 tysięcy dolarów rocznie jako szkoleniowiec
• Catania (2011): około 500 tysięcy dolarów rocznie jako trener
• Atlético Madryt (od 2011): około 22 milionów dolarów rocznie jako szkoleniowiec

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez Diego Pablo Simeone (@simeone)

Zarobki Diego Simeone – ile obecnie zarabia?

Wiemy już, że Diego Simeone zarabia jako trener nawet 22 miliony dolarów rocznie. Oznacza to, że zarabia:

• na sekundę: około $0,7
• dziennie: około $60 000
• miesięcznie: około $1,8 miliona.

Trzeba przyznać, że są to bardzo wielkie pieniądze, które mogą robić na nas wrażenie. Nie od dziś jednak wiadomo, że w światowej piłce stawki są naprawdę spore.

Artykuł Zarobki Diego Simeone – ile zarabia trener Atletico Madryt? Sprawdzamy zarobki legendarnego trenera! pochodzi z serwisu oleMagazyn.pl.

Co warto wiedzieć o Pepa Guardioli?

Pepa Guardiola to jeden z najbardziej utytułowanych i wpływowych trenerów piłkarskich na świecie. Jego styl gry, oparty na wysokim pressingu, szybkim i precyzyjnym podawaniu oraz dominacji posiadania piłki, zrewolucjonizował futbol i przyniósł mu wiele sukcesów.

Guardiola rozpoczął swoją karierę trenerską w Barcelonie, gdzie w ciągu czterech lat zdobył 14 trofeów, w tym trzy mistrzostwa Hiszpanii i dwie Ligi Mistrzów. Następnie przeniósł się do Bayernu Monachium, gdzie trzykrotnie wywalczył tytuł mistrza Niemiec i dotarł do półfinału Ligi Mistrzów.

Od 2016 roku jest szkoleniowcem Manchesteru City, z którym zdobył cztery razy mistrzostwo Anglii, raz Puchar Anglii i cztery razy Puchar Ligi. Guardiola jest również znany ze swojej osobowości, pasji i zaangażowania w sprawy społeczne i polityczne. Jest zwolennikiem niepodległości Katalonii i często krytykuje działania rządu hiszpańskiego.

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez Pep Guardiola (@mr.pepguardioala)

Majątek Pepa Guardioli – co o nim wiadomo?

Pep Guardiola to nie tylko znakomity trener piłkarski, ale także człowiek o sporym majątku. Według różnych źródeł, jego roczne zarobki w Manchesterze City wynoszą od 20 do 24 milionów euro, co czyni go jednym z najlepiej opłacanych szkoleniowców na świecie.

Guardiola nie lubi afiszować się ze swoim bogactwem, ale wiadomo, że posiada kilka luksusowych nieruchomości. W Barcelonie ma willę wartą około 10 milionów euro, w której mieszkał z rodziną, zanim przeniósł się do Niemiec. W Monachium kupił apartament za 8,5 miliona euro, który sprzedał po zakończeniu pracy w Bayernie. W Manchesterze wynajmuje penthouse w prestiżowej dzielnicy Salford, za który płaci 15 tysięcy funtów miesięcznie. Guardiola ma także dom w Nowym Jorku, gdzie spędzał rok przerwy między pracą w Barcelonie a Bayernie.

Trener nie trwoni pieniędzy bez potrzeby choć lubi inwestować w dobre samochody. W swojej kolekcji ma m.in. Bentleya Continental GT, Mercedesa S600, Audi A7, Range Rovera i Mini Coopera. Guardiola jest także miłośnikiem mody i często nosi ubrania znanych projektantów. Jednocześnie nie zapomina jednak o swoich korzeniach i angażuje się w działalność charytatywną i społeczną.

Ile Pepa Guardiola zarabiał w poszczególnych klubach?

Pep Guardiola to jeden z najlepiej opłacanych trenerów piłkarskich na świecie. Wraz z rozwojem swojej kariery trenerskiej osiągał coraz wyższe wynagrodzenia. Jak prezentowały się w poszczególnych klubach? W sieci możemy znaleźć następujące informacje na ten temat:

• Barcelona: Guardiola przejął pierwszy zespół Barcelony w 2008 roku, po sukcesach z drużyną rezerw. Jego debiutancki sezon był fantastyczny, gdyż zdobył potrójną koronę – mistrzostwo Hiszpanii, Puchar Hiszpanii i Ligę Mistrzów. Jego zarobki wynosiły wówczas około 5 milionów euro rocznie. W kolejnych latach Guardiola podpisywał nowe umowy z katalońskim klubem, zwiększając swoje wynagrodzenie. W 2010 roku zarabiał już 7,5 miliona euro rocznie, a w 2011 roku – 10 milionów euro rocznie. W sumie, w ciągu czterech lat pracy w Barcelonie, Guardiola zdobył 14 trofeów i zarobił około 32,5 miliona euro.
• Bayern Monachium: Guardiola opuścił Barcelonę w 2012 roku i po rocznej przerwie został trenerem Bayernu Monachium. Niemiecki klub zapłacił mu rekordowe 17 milionów euro rocznie, co czyniło go najlepiej opłacanym szkoleniowcem na świecie. Guardiola pracował w Bayernie przez trzy sezony, w których wywalczył siedem trofeów, w tym trzykrotnie mistrzostwo Niemiec. Jego łączne zarobki w Monachium wyniosły 51 milionów euro.
• Manchester City: Guardiola przeniósł się do Manchesteru City w 2016 roku, podpisując trzyletni kontrakt. Jego pensja w angielskim klubie była jeszcze wyższa niż w Bayernie i wynosiła 25 milionów euro rocznie. W 2018 roku Guardiola przedłużył umowę z MC utrzymując ten sam poziom zarobków.

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez Pep Guardiola (@mr.pepguardioala)

Zarobki Pepa Guardioli – ile obecnie zarabia?

Pep Guardiola to trener Manchesteru City, który według różnych źródeł zarabia od 20 do 25 milionów euro rocznie. Oznacza to, że jego zarobki na daną chwilę są następujące:

• na sekundę: około 0,79 euro
• na minutę: około 47,62 euro
• na godzinę: około 2857,14 euro
• na dzień: około 68 571,43 euro
• na miesiąc: około 2 071 428,57 euro
• na rok: około 25 000 000 euro

Te kwoty są oczywiście przybliżone i mogą się różnić w zależności od kursu walut, podatków, premii i innych czynników. Guardiola jest jednak niewątpliwie jednym z najlepiej opłacanych trenerów piłkarskich na świecie.

Artykuł Zarobki Pepa Guardioli – ile zarabia legendarny trener w Manchester City? pochodzi z serwisu oleMagazyn.pl.

Fernando Santos – co warto o nim wiedzieć?

Fernando Santos to portugalski trener piłkarski i były piłkarz, który grał na pozycji środkowego obrońcy. Obecnie jest menedżerem tureckiego klubu Süper Lig Beşiktaş.

Santos urodził się 10 października 1954 roku w Lizbonie i rozpoczął swoją karierę piłkarską w Estoril, gdzie spędził większość swojego życia zawodowego. Zagrał 161 meczów i strzelił dwa gole w Primeira Liga, najwyższej klasie rozgrywkowej w Portugalii.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej w 1987 roku Santos został trenerem i odniósł sukcesy zarówno w Portugalii, jak i za granicą. Był menedżerem trzech największych portugalskich klubów: Porto, Sporting CP i Benfica, zdobywając pięć głównych trofeów z Porto

W latach 2000. Santos pracował głównie w Grecji, prowadząc AEK Ateny, Panathinaikos i PAOK. W 2010 roku objął stanowisko selekcjonera reprezentacji Grecji, doprowadzając ją do ćwierćfinału mistrzostw świata 2014 i szesnastki mistrzostw Europy 2016.

W 2014 roku Santos został mianowany selekcjonerem reprezentacji Portugalii, z którą osiągnął historyczne sukcesy. Pod jego wodzą Portugalia wygrała Euro 2016 i Ligę Narodów UEFA 2019, co były pierwszymi dwoma głównymi tytułami w historii kraju.

W 2023 roku Santos podjął się wyzwania poprowadzenia reprezentacji Polski, jednak został zwolniony we wrześniu tego samego roku po słabych wynikach. W 2024 roku powrócił do pracy klubowej, obejmując Beşiktaş.

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez Fernando Santos (@fernandomanuelcostasantos)

Majątek Fernando Santosa – co o nim wiadomo?

Santos ma na koncie wiele sukcesów sportowych, które przekładają się na wysokie zarobki. Jego majątek szacowany jest na kilkanaście milionów euro, co czyni go jednym z najbogatszych trenerów świata. Nie da się jednak nie zauważyć, że nie lubi chwalić się swoim majątkiem, ale wiadomo, że ma luksusowy dom w Lizbonie, gdzie mieszka z żoną Guilherminą, emerytowaną nauczycielką. Małżonkowie są razem od ponad 40 lat i mają dwoje dzieci oraz kilkoro wnuków. Santos jest osobą religijną i często odwiedza sanktuarium Fatimskie, gdzie modli się za swoją rodzinę i zawodowy sukces.

Ile Fernando Santosa zarabiał w poszczególnych klubach?

Fernando Santosa to jeden z najbardziej doświadczonych i cenionych trenerów w Europie. Jego kariera trenerska obejmuje ponad 30 lat i 13 klubów oraz reprezentacji. Jak kształtowały się jego zarobki w poszczególnych etapach jego pracy?

Santos rozpoczął swoją przygodę z trenowaniem w 1988 roku, kiedy objął Estoril Praia, klub, w którym zakończył karierę piłkarską. Nie wiadomo, ile dokładnie zarabiał w tym czasie, ale prawdopodobnie były to skromne kwoty, zważywszy na niski poziom ligi portugalskiej.

W 1998 roku Santos dostał szansę prowadzenia FC Porto, jednego z największych klubów w Portugalii. Tam jego kariera nabrała rozpędu, ponieważ zdobył trzy mistrzostwa kraju, Puchar Portugalii i Superpuchar Portugalii. Jego pensja wzrosła znacznie, choć nie znamy dokładnej kwoty. Można jednak założyć, że była porównywalna z zarobkami innych trenerów czołowych klubów europejskich.

W 2001 roku Santos opuścił Porto i wyjechał do Grecji, gdzie trenował kolejno AEK Ateny, Panathinaikos, ponownie AEK Ateny, Sporting CP, Benfikę i PAOK Saloniki. W tym okresie zdobył dwa Puchary Grecji i jeden Superpuchar Grecji. Jego zarobki w Grecji nie są znane, ale według portalu Sport24, w 2007 roku odrzucił ofertę z PAOK Saloniki w wysokości 600 tys. euro rocznie, co świadczy o tym, że mógł liczyć na wyższe stawki.

W 2010 roku Santos został selekcjonerem reprezentacji Grecji, z którą dotarł do ćwierćfinału Euro 2012 i MŚ 2014. Jego pensja w tym czasie wynosiła około 1 mln euro rocznie. W 2014 roku zrezygnował z tej funkcji i objął reprezentację Portugalii, z którą osiągnął największy sukces w swojej karierze – mistrzostwo Europy w 2016 roku. Jego kontrakt z Portugalią, który obowiązywał do końca 2022 roku, przewidywał pensję w wysokości 2,5 mln euro rocznie.

W 2023 roku Santos zaskoczył wszystkich, decydując się na przejście do reprezentacji Polski, z którą podpisał umowę do końca eliminacji do MŚ 2022. Jego wynagrodzenie w PZPN wynosiło 740 tys. zł miesięcznie, co oznaczało, że był jednym z najlepiej opłacanych trenerów w Europie. Jednak jego przygoda z Polską trwała krótko, gdyż po nieudanym starcie w eliminacjach zrezygnował ze stanowiska i wrócił do klubowej piłki.

W 2024 roku Santos został trenerem Besiktasu, tureckiego potentata, z którym podpisał umowę do 2025 roku. Jego pensja w tym klubie nie jest znana, ale można przypuszczać, że jest na poziomie co najmniej 1 mln euro rocznie, biorąc pod uwagę jego renomę i doświadczenie.

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez Fernando Santos (@fernandomanuelcostasantos)

Zarobki Fernando Santosa – ile obecnie zarabia?

Santos jest obecnie trenerem tureckiego klubu Besiktas. Jego zarobki w nowym zespole nie są oficjalnie znane, niemniej można je szacować na podstawie jego poprzednich kontraktów i wartości rynkowej. Oto przybliżone zarobki Fernando Santosa na dzień 21 lutego 2024 roku:

• Zarobki na sekundę: około 0,03 euro
• Zarobki na minutę: około 1,8 euro
• Zarobki na godzinę: około 108 euro
• Zarobki na dzień: około 2592 euro
• Zarobki na miesiąc: około 77 760 euro
• Zarobki na rok: około 933 120 euro.

Artykuł Zarobki Fernando Santosa – ile zarabiał były trener reprezentacji Polski? pochodzi z serwisu oleMagazyn.pl.

Rola i obowiązki trenera piłkarskiego – co warto wiedzieć?

Wydawać by się mogło, że praca trenera piłkarskiego nie jest wymagająca i może wykonywać ją każdy, kto ma pojęcie o tej dyscyplinie sportu. Nie jest to jednak prawdą. Trener piłkarski to nie tylko fachowiec, ale także lider, nauczyciel i mentor dla swoich podopiecznych. Trener piłkarski musi być gotowy na ciągłe doskonalenie się i podnoszenie kwalifikacji, a także na radzenie sobie z presją i stresem, związanymi z odpowiedzialnością i oczekiwaniami. Jego zakres obowiązków jest szeroki i obejmuje między innymi:

• Planowanie i realizację treningów piłkarskich, dostosowanych do poziomu i celów zespołu, z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb i możliwości zawodników.
• Dobieranie i ustawianie składu zespołu na mecze, zgodnie z taktyką i strategią gry, a także reagowanie na sytuacje i zmiany w trakcie meczu.
• Monitorowanie i ocenianie postępów i wyników zespołu i poszczególnych zawodników, a także wprowadzanie niezbędnych korekt i poprawek.
• Motywowanie i wspieranie zawodników, zarówno na boisku, jak i poza nim, dbając o ich rozwój sportowy i osobisty, a także o utrzymanie dobrej atmosfery i dyscypliny w zespole.
• Współpracę z innymi członkami sztabu szkoleniowego, takimi jak asystenci, fizjoterapeuci, lekarze, analitycy, skauci, itp., a także z zarządem i mediami, reprezentując zespół i dbając o jego wizerunek.

Trener piłkarski – ile może zarobić?

Zarobki trenera piłkarskiego zależą od wielu czynników, takich jak poziom i prestiż ligi, w której pracuje, wyniki i popularność zespołu, który prowadzi, a także jego własne kwalifikacje, doświadczenie i renoma. Nie da się więc podać jednoznacznej i uniwersalnej odpowiedzi na pytanie, ile może zarobić trener piłkarski, ponieważ każdy przypadek jest inny i wymaga indywidualnej analizy.

Niemniej jednak chcąc odpowiedzieć na pytanie ile zarabia trener piłki nożnej możemy wskazać pewne ogólne tendencje i przedziały zarobkowe, które obowiązują na rynku pracy dla trenerów piłkarskich. Według różnych źródeł i badań, średnie zarobki trenera piłkarskiego w Polsce wynoszą około 10-15 tysięcy złotych miesięcznie, przy czym w niższych ligach i klubach zarobki mogą być znacznie niższe, a w czołowych ligach i klubach znacznie wyższe . Na przykład, według rankingu magazynu „Piłka Nożna”, najwyżej opłacanym trenerem w Ekstraklasie w sezonie 2023/2024 był Paulo Sousa, który zarabiał 1,2 miliona euro rocznie, czyli około 100 tysięcy euro miesięcznie.

Mówiąc o zarobkach trenerów piłkarskich warto wspomnieć również o tym, że bardzo często nie są one stałe. W ich skład wchodzi bowiem nie tylko podstawa zawarta w kontrakcie ale również premie, dodatki oraz ewentualne odjęcia z pensji. Zarobki trenera piłki nożnej są więc bardzo często uzależnione od tego, jakie wyniki osiąga jego drużyna. 

Zarobki trenerów piłki nożnej – ile faktycznie zarabiają?

Trener piłki nożnej to zawód, który wiąże się z wieloma wyzwaniami, obowiązkami i odpowiedzialnością, ale także z możliwością osiągania satysfakcji i sukcesów sportowych. Jednocześnie jest to także zawód, który może być bardzo dochodowy, zwłaszcza na najwyższych szczeblach rozgrywek. Ile jednak zarabiają trenerzy piłki nożnej w Polsce? Jakie są różnice w wynagrodzeniach między poszczególnymi ligami i klubami? Oto kilka faktów i liczb, które mogą zaciekawić każdego fana futbolu:

• Trener reprezentacji Polski: Według mediów, poprzedni selekcjoner reprezentacji Polski, Fernando Santos, zarabiał trzy miliony euro rocznie, czyli ponad 12 milionów złotych miesięcznie. To zdecydowanie najwyższa pensja w historii naszej kadry i jedna z najwyższych w Europie. Dla porównania, poprzedni selekcjoner, Czesław Michniewicz, otrzymywał około pół miliona euro rocznie.
• Trener Ekstraklasy: Według rankingu magazynu „Piłka Nożna”, najwyżej opłacanym trenerem w Ekstraklasie w sezonie 2023/2024 był Paulo Sousa, który zarabiał 1,2 miliona euro rocznie, czyli około 100 tysięcy euro miesięcznie. Średnie zarobki trenera w najwyższej klasie rozgrywkowej w Polsce wynoszą około 15-20 tysięcy euro miesięcznie, przy czym w niektórych klubach mogą być znacznie wyższe lub niższe, w zależności od budżetu, wyników i umowy.
• Trener I ligi: Na zapleczu Ekstraklasy zarobki trenerów są już znacznie niższe, ale nadal atrakcyjne. Według danych z 2017 roku, średnie wynagrodzenie trenera w I lidze wynosiło około 15 tysięcy złotych miesięcznie, przy czym w niektórych klubach mogło dochodzić nawet do 30 tysięcy złotych miesięcznie. Oczywiście, tak jak w Ekstraklasie, zarobki trenerów w I lidze zależą od wielu czynników, takich jak budżet klubu, wyniki sportowe czy premie.
• Trener II ligi i niżej: Im niżej w hierarchii ligowej, tym niższe zarobki trenerów. Według danych z 2017 roku, średnie wynagrodzenie trenera w II lidze wynosiło około 5 tysięcy złotych miesięcznie, a w III lidze około 3 tysięcy złotych miesięcznie. W niższych ligach i klasach zarobki trenerów są jeszcze niższe i często nie przekraczają 1000-2000 złotych miesięcznie. W takich przypadkach trenerzy często łączą pracę szkoleniową z innym zajęciem lub prowadzą kilka grup wiekowych lub drużyn.

Artykuł Ile zarabia trener piłki nożnej? Średnie zarobki trenera piłkarskiego pochodzi z serwisu oleMagazyn.pl.

Czym tak właściwie zajmuje się trener reprezentacji Polski?

To pytanie, które często zadają sobie kibice piłki nożnej, zwłaszcza gdy wyniki drużyny narodowej nie są zadowalające. Trener reprezentacji Polski to osoba, która odpowiada za przygotowanie taktyczne, fizyczne i mentalne zawodników do meczów międzynarodowych. Trener reprezentacji Polski musi również dokonywać selekcji graczy, ustalać składy i zmiany, motywować i wspierać piłkarzy, a także reprezentować zespół na konferencjach prasowych i w kontaktach z mediami.

Trener reprezentacji Polski to nie tylko fachowiec od piłki nożnej, ale także lider, menedżer i dyplomata. Trener reprezentacji Polski to stanowisko prestiżowe, ale i odpowiedzialne, które wymaga nie tylko wiedzy i doświadczenia, ale także pasji i zaangażowania. Nic więc dziwnego, że zarobki jakie trenera reprezentacji Polski są więc stosunkowo wysokie.

Czesław Michniewicz – były trener reprezentacji Polski

Trener reprezentacji Polski w piłce – ile może zarobić?

Przejdźmy jednak do najważniejszego, czyli do tego, ile zarabia trener reprezentacji Polski. Nie ma co ukrywać, w przypadku większości selekcjonerów reprezentacji stawki są naprawdę imponujące i sięgają rzędu nawet kilkuset złotych miesięcznie.

jednak mieć świadomość, że zarobki trenera reprezentacji Polski ustalane są indywidualnie i zależą od tego, jaki kontrakt podpisze on z PZPN. Ustalając wysokość wynagrodzenia dla selekcjonera polskiej reprezentacji związek bierze pod uwagę szereg czynników. Wśród nich wymienić możemy między innymi:

• doświadczenie selekcjonera;
• jego dotychczasowe sukcesy oraz renoma, jaką się cieszy,
• aktualny stan finansów PZPN.

Nie da się również ukryć, że umiejętności negocjacyjne trenera mogą mieć wpływ na to, jaki kontrakt zostanie z nim zawarty. W związku z tym, podanie jednej kwoty, którą zarabia trener reprezentacji w naszym kraju nie jest możliwe. Każdy z selekcjonerów miał bowiem nieco inne zapisy w umowie.

Zarobki trenerów reprezentacji Polski – ile zarabiali poprzedni i obecny selekcjoner?

Wiemy już, że zarobki trenerów reprezentacji Polski są zróżnicowane i zależą od wielu czynników. Pora jednak dowiedzieć się ile dokładnie wynoszą. Zacznijmy od obecnego selekcjonera czyli Michała Probierza. Według nieoficjalnych informacji, Probierz może liczyć na około 200 tysięcy złotych brutto miesięcznie, co daje około 2,4 miliona złotych rocznie. Są to zarobki znacznie mniejsze niż w przypadku poprzedniego selekcjonera. Jak bowiem wyglądało to u poprzednich trenerów? Oto co udało nam się ustalić:

• Fernando Santos – spekulowano, że zarabiał aż 3 mln euro rocznie, jednak kwota ta została zweryfikowana na ok 1,8 mln euro rocznie czyli 700 tys złotych miesięcznie.
• Czesław Michniewicz zarabiał rocznie 2,2 mln zł (570 tysięcy euro).
• Paulo Sousa inkasował 850 tysięcy euro.
• Jerzy Brzęczek – 480 tys. euro rocznie.
• Adam Nawałka – 360 tys. euro rocznie.

Widać więc, że przez pewien czas zarobki trenerów reprezentacji w naszym kraju sukcesywnie rosły i osiągnęły najwyższy poziom w przypadku Fernando Santosa. Mimo to, nowemu selekcjonerowi nie udało się wynegocjować choćby podobnych stawek.

Ile zarabiają trenerzy reprezentacji innych krajów?

Choć zarobki trenerów reprezentacji Polski mogą wydawać się nam imponujące, tak naprawdę polscy trenerzy plasują się raczej w dolnej części światowej tabeli. Zarobki trenerów innych krajów są bowiem nieporównywalnie wyższe.

Zestawienie zarobków trenerów wszystkich 32 reprezentacji, biorących udział w mundialu w Katarze, pokazuje, że na największą pensję może liczyć Hansi Flick, prowadzący reprezentację Niemiec. Były trener Bayernu Monachium zarabia rocznie aż 6,5 miliona euro. Na drugim miejscu znajduje się Didier Deschamps, szkoleniowiec reprezentacji Francji, który otrzymuje 3,8 miliona euro rocznie.

Trzecie miejsce zajmuje Gareth Southgate, trener reprezentacji Anglii, z pensją 3,5 miliona euro rocznie. Na czwartym miejscu jest Luis Enrique, były selekcjoner reprezentacji Hiszpanii, który zarabiał 3,3 miliona euro rocznie. Piąte miejsce należy do Roberto Manciniego, trenera reprezentacji Włoch, który inkasuje 3 miliony euro rocznie.

Jak więc widać, trenujący narodowe składy nie mogą narzekać na brak pieniędzy. Jednocześnie jednak musimy pamiętać, że za wielkimi wynagrodzeniami idzie również duża odpowiedzialność. Gdy drużyna nie radzi sobie dobrze w rozgrywkach mistrzowskich największa krytyka spada najczęściej właśnie na selekcjonerów.

Artykuł Ile zarabia trener reprezentacji Polski w piłce nożnej? Odkrywamy zarobki obecnego i poprzednich selekcjonerów pochodzi z serwisu oleMagazyn.pl.

Szkoda tylko, iż przyjście Sampaolego splotło się z odejściem Grzegorza Krychowiaka do PSG. Pomocnik mógłby się od niego wiele nauczyć, ale cóż, nie można mieć wszystkiego. Inna sprawa, że to właśnie sam nowy trener Los Nervionenses ponoć niespecjalnie nalegał na pozostanie Polaka w drużynie. No i w końcu znaczenie miały też kwestie finansowe. Mamę oszukasz, tatę oszukasz, ale praw rynku nie oszukasz, że tak sobie pozwolę sparafrazować klasyka.

Jeśli interesują Cię aktualne wydarzenia sportowe, wyniki meczów i tabele, a także dostęp do transmisji z meczów – wykorzystaj Superbet kod promocyjny.

Sampaoli, presentado en @SevillaFC: “Vamos a intentar transmitir amateurismo” https://t.co/Q4j4B0zsyo pic.twitter.com/9dAE0F6MOq

— La Tercera (@latercera) 5 lipca 2016

Szalony perfekcjonizm

Mimo tego wizja możliwości obserwowania pracy Argentyńczyka z jeszcze bliższej odległości i z jeszcze większą częstotliwością intryguje. Jego etos pracy jest wyjątkowy, choć historie o trenerskim pracoholizmie słyszeliśmy już wielokrotnie. Sampaoli też należy do tego rodzaju szaleńców. Jego żona wspominała kiedyś, że ten obiecał jej spędzenie całego wieczoru tylko z nią. Standard, jakieś wyjście na miasto, kolacja przy świecach, potem kino. Jorge jednak nastawił się na nieco inny seans. – Ale mecz też obejrzymy, prawda? – zapytał w końcu.

Przed ważnym spotkaniem częściej puszczam drużynie filmy, niż z nią rozmawiam. Dobre kino pomaga piłkarzom utrzymać wysoką koncentrację przed meczem. – Sampaoli

Na korzyść szkoleniowca działa jednak fakt, iż ma wokół siebie bliskich, którzy jego pasję manię tolerują. No i sam jest też świadomy niedociągnięć we własnym życiu rodzinnym. – Piłka jest dla mnie jak tlen, nic na to nie poradzę, choć wiem, że proporcje powinny być odwrotne – przyznał swego czasu.

W poprzednim akapicie słowo „pasja” nie bez przyczyny zostało skreślone i zastąpione „manią”. Ono znacznie lepiej oddaje etos pracy Argentyńczyka. Jedną sytuację, po której jego zespół stracił gola, potrafi analizować kilka godzin, a co dopiero cały mecz. Ale to jeszcze nic. Najlepszym dowodem jego futbolowego opętania jest sytuacja, która zdarzyła się podczas mundialu w Brazylii. Sampaoli wściekł się niczym typowy berserk, kiedy zobaczył drona latającego nad boiskiem, gdzie trenowali akurat jego podopieczni. Niby nic, w końcu to tylko dziennikarze chcieli podejrzeć co w reprezentacji Chile piszczy. Nasz bohater jednak ma do takich spraw całkiem inne podejście. – Dla mnie futbol to wojna. Cały czas muszę sprawdzać, czy aby ktoś mnie nie podgląda. Dlatego tak bardzo denerwuje mnie wścibstwo dziennikarzy – opowiadał, jakby recytował fragment własnego dekalogu. – Wykrycie jednego detalu akcji może być kluczowe dla późniejszego losu meczu. Mam na tym punkcie obsesję – przyznawał.

(To chyba jedyny człowiek na świecie, który cieszyłby się, że został skazany na Shawshank.)

Inny przykład? Kiedy już w końcu dał się namówić na to, by na kwadrans wpuścić kilku pracowników mediów na trening, swoim podopiecznym zaordynował w tym czasie… same ćwiczenia rozciągające. Racje Sampaolego zawsze muszą być na wierzchu!

Wzorowy uczeń

„Jeśli [moi zawodnicy] wychodzą na boisko, to mają grać z dziecięcą radością. Atak, drybling, klepka i piękny strzał. Wierzę, że jedyną drogą do zwycięstw jest zaszczepienie w zawodnikach miłości do piłki.”

Najlepszym określeniem podejścia Argentyńczyka jest chyba „skrajny perfekcjonizm”. Pragmatyzm to dla niego raczej obca rzecz. Można się domyślać, iż utożsamia go z minimalizmem. – Doceniam, ale nie wierzę w ten rodzaj futbolu – mówił chociażby o Atlético Simeone. Zwiastun tego, co czeka nas w związku z jego pracą w Sevilli mogliśmy usłyszeć podczas jego pierwszej konferencji prasowej w nowym klubie. – Będziemy ekstremalnie ofensywną ekipą, co bardzo pomoże nam w szukaniu rozwiązań, zanim one znajdą nas – zapowiedział.

Nie zdziwicie się – Sampaoli swoją piłkarską filozofię kształtował w oparciu o poglądy, dokonania i metody pracy Marcelo Bielsy. Gdyby El Loco zbudował swój własny uniwersytet, prowadził na nim wykłady, to Jorge miałby 100% frekwencji na każdych zajęciach, konsultacjach oraz seminariach, a doktorat zaliczyłby na 7 w skali ocen od 1 do 6. Nie bez powodu o nowym szkoleniowcu Sevilli mówi się El Loquito – to zdrobnienie od przydomku jego mentora.

– Zawsze go podziwiałem – powiedział bez zastanowienia w trakcie rozmowy z dziennikarzem dziennika AS. – Swego czasu byłem bankierem, ale w wolnych chwilach, kiedy tylko mogłem, chodziłem oglądać treningi oraz mecze drużyn Bielsy. Mam również na myśli czasy, gdy pracował w trzeciej czy czwartej lidze – opowiadał. Podczas innego wywiadu wspominał natomiast jak zakradał się z lornetką, by podglądać pracującego z piłkarzami idola, czy też nagrywał na kasety jego konferencje prasowe, a potem słuchał ich namiętnie na walkmanie podczas joggingu.

Kiedy prowadzony przez Sampaolego Sporting Cristal został zmiażdżony 0:5 przez Américę, szkoleniowiec tak naprawdę nie martwił się tym jednym rezultatem. – Nigdy nie spełnię jego [Bielsy] oczekiwań… – dramatyzował, bo bardzo chciał doścignąć rzekomy ideał.

Nic dziwnego, że tak samo „zwariowane” są prowadzone przez niego drużyny. Podobieństwa da się zauważyć na pierwszy rzut oka – maksymalnie elastyczne ustawienie, które w jednym meczu potrafi przejść z 4-2-3-1, prze z 4-3-3 do 3-3-1-3 i miliona innych wariantów. Terror siany w defensywie rywali poprzez pressing oraz posiadanie piłki. El Loquito słusznie zauważa jednak, że ostatni z wymienionych aspektów powinien być jedynie środkiem, a nie celem.

https://youtube.com/watch?v=5mGk1WtGoaU%3Ffeature%3Doembed%26wmode%3Dopaque

Sampaoli opowiadał o tym po przegranym przez Chile 0:3 meczu z Urugwajem. Alegorię zapewne znacie doskonale, lecz jest ona tak świetna, że bez wahania warto przytoczyć ją jeszcze raz. – Pewnej nocy siedziałem w barze. Spotkałem fantastyczną kobietę. Cały czas żartowaliśmy, flirtowaliśmy, postawiłem jej kilka drinków. Około piątej rano do pubu wszedł jednak zupełnie obcy facet, złapał ją za rękę i zaciągnął do toalety. Kochali się, a po wszystkim razem opuścili lokal. Nie miało znaczenia kto dłużej ją posiadał – to on strzelił gola.

Nic dodać, nic ująć.

Zwycięskie kamikaze

Szczytowym okresem w karierze trenerskiej Sampaolego były lata 2012-2015. Prowadził on wówczas reprezentację Chile. Największy sukces to oczywiście wygrana w poprzedniej edycji Copa América, pierwsza w historii tego kraju. Warto natomiast to zwycięstwo rozebrać na czynniki pierwsze. Zwrócić uwagę jak udało mu się stworzyć drużynę przez wielkie „D”, choć składały się na nią w większości trudne charaktery.

Argentyńczyk to jednak świetny psycholog. Potrafił namówić do pressingu i powrotów do obrony Jorgę Valdivię, który na co dzień jest tak flegmatyczny, że kiedy grał w Palmeirasie jego kibice mogli zawierać zakłady czy El Mago aby zaraz nie upadnie nieprzytomny na murawę. Sprawił, iż Vidal i Alexis, choć na boisku zawsze rywalizowali, potrafili w pełni poświęcić się dla drużyny. Akcje dwójkowe rozgrywali jakby na pamięć. Pyk-pyk-pyk, piłkeczka chodzi, a obrońca rywala może tylko patrzeć i podziwiać.

Obecnego zawodnika Bayernu potrafił też postawić do pionu, kiedy w trakcie zeszłorocznego turnieju rozbił samochód pod wpływem alkoholu. – Dzwonił wtedy do mnie sam prezydent! – mówił El Loquito. – Postanowiłem pozostawić Vidala w składzie, to była moja suwerenna decyzja – podkreślał. Arturo spłacił kredyt zaufania.

Nie można walczyć z big ego’s. Jeśli masz w składzie zawodnika pokroju, powiedzmy, Messiego, to musisz zrobić wszystko, aby Messi ci zaufał. Musisz zyskać zaufanie. Poza tym nie można ciągle powtarzać tego samego. Piłkarzom czasem trzeba mówić to, co chcą usłyszeć. – Sampaoli

Rodzaj relacji, jaki Sampaoli i Bielsa utrzymują z piłkarzami to chyba jedyna wielka różnica pomiędzy nimi. – Bielsa zawsze był zimny, Sampaoli z kolei każdemu chce pomóc i dużo z nami rozmawia – opisywał niegdyś José Fuenzalida.

Kolejny wielki sukces Sampaolego-psychologa? Francisco Silva wychodzi wyjściowym składzie w finale Copa América i przez 120 minut zasuwa jakby chwilę temu pożarł całą hurtownię baterii duracell. Co w tym wyjątkowego? Fakt, iż dla El Gato był to pierwszy mecz w reprezentacji od kilku miesięcy. Przez cały ten czas grzał ławę. Mógł po prostu strzelić focha? Mógł i w sumie byłoby to zrozumiałe. Wielką sztuką jest utrzymać tak wielką motywację wśród rezerwowych, zwłaszcza tych krewkich, a naszemu głównemu bohaterowi się to udało.

– Moja ekipa ma grać futbol w stylu kamikaze – mówił przed tamtym finałem. – Albo przejdę do historii, albo napiszecie, że jestem obłąkany – dodawał. Wiadomo, okrzyknięto go geniuszem, zasłużenie zresztą.

Źródło: weloba.com

Punkty kulminacyjne

Kto uważniej śledził piłkę południowoamerykańską zorientował się na pewno, że praca w reprezentacji Chile była przedłużeniem wszystkiego tego, co wcześniej mogliśmy obserwować w prowadzonym przez Argentyńczyka Universidad de Chile. O sile La Roja stanowili potem gracze, których wcześniej sam Sampaoli kształtował właśnie w La U – Osvaldo González, Marcos González, José Rojas, Charles Aránguiz, Eugenio Mena, Marcelo Díaz, Eduardo Vargas, a nawet Johny Herrera. Niemal ¾ składu wyjściowego z finału Copa Sudamericana 2011 trafiło później do reprezentacji!

El Loquito natomiast zapisał się złotymi literami na kartach historii stołecznego klubu, choć początki miał trudne, bo kibice prześmiewczo nazywali go „Bielsa de los pobres” – Bielsa dla biedaków. Potem natomiast jednak Sampaoli sam sobie zbudował „pomnik trwalszy niż ze spiżu”. Zdobył z La U dwa mistrzostwa kraju z rzędu, zwyciężył we wcześniej wspomnianym turnieju Copa Sudamericana – seria 12 meczów bez porażki, bilans bramkowy 21:2. Ponadto dotarł także do półfinałów Copa Libertadores, w lidze zaś zanotował passę 36 spotkań bez ani jednej przegranej. Rekord wszech czasów. Tamto Universidad de Chile miało w sobie coś z walca wiedeńskiego – piękno – i z drogowego – miażdżenie wszystkiego co znajdzie się na jego drodze.

Powyżej opisane sukcesy były bezpośrednimi argumentami w kwestii objęcia przez El Loquito reprezentacji La Roja. Dzięki nim o Sampaolim zaczęto też głośniej i dłużej opowiadać również poza Ameryką Południową. Choć swoje momenty sławy Jorge miał już wcześniej, lecz trzeba przyznać, że dość nietypowe. Słynne jest zdjęcie przedstawiające szkoleniowca siedzącego na… gałęzi. – Podczas jednego z meczów [Belgrano de Arequito – przyp. red.] dostałem czerwona kartkę. Nie mogłem dyrygować poczynaniami drużyny z ławki, więc wspiąłem się na drzewo i stamtąd wydawałem polecenia – opowiadał. W lokalnych mediach Sampaoli zrobił wtedy prawdziwą furorę.

Źródło: thesun.co.uk

Druga twarz

Te wszystkie cytaty i sukcesy mogą przyprawić o zawrót głowy. Postać jaka wyłania nam się z tego obrazu rzeczywiście wygląda na zdrowo szurniętą. Z drugiej strony jednak nasz bohater ma też nieco inne oblicze. Jest na przykład bardzo skromny. Za osiągnięcia z La U zarząd klubu zaoferował mu ekstrawagancki apartament oraz wcale nie gorsze auto. Sampaoli z obu zrezygnował, co argumentował „koniecznością twardego stąpania po ziemi”.

Tę cechę charakteru wyrobił sobie po tym jak złamanie nogi uniemożliwiło mu kontynuowanie kariery w wieku 19 lat. Musiał więc zarabiać jak przeciętny, szary obywatel – jako bankier lub urzędnik cywilny. Natomiast kiedy już jako trener pracował w peruwiańskim klubie Sport Boys, podobno zarabiał tak mało, że nie starczało mu na wynajem kawalerki, więc nocował w pobliskiej remizie strażackiej. W takich warunkach wytrzymał dość długo, bo około rok. Dlaczego nie rzucił tej roboty w cholerę? Bo ją kochał. Tylko i aż.

Zapewne właśnie ta niemal idylliczna miłość do piłki miała również znaczenie, kiedy to w marcu tego roku pokłócił się z władzami chilijskiego związku piłkarskiego. – Traktują mnie jak zakładnika! – grzmiał, bo pracodawcy nie chcieli rozwiązać z nim kontraktu. – Gdy na jaw wyszła afera korupcyjna oskarżono mnie o czerpanie korzyści z tej sytuacji – żalił się Sampaoli, odnosząc się do pogłosek, jakoby lokował swoje oszczędności w popularnych ostatnimi czasy rajach podatkowych.

Obie strony zażegnały konflikt dopiero po jakimś czasie. El Loquito uniósł się jednak honorem, zrezygnował z premii za wygranie Copa América 2015, a nawet sam jeszcze dopłacił, byleby tylko odejść z reprezentacji Chile.

Jorge Sampaoli leaves post as Chile manager after row https://t.co/Zxq5H1gXv1 via @guardian_sport

— The Guardian (@guardian) 19 stycznia 2016

Sztuka dobrego wyboru

Gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta. Tym trzecim była oczywiście Sevilla, która ostatecznie zgarnęła Sampaolego. Ale nie za darmo. Los Nervionenses wzięli na siebie opłatę miliona dolarów wobec chilijskiej federacji oraz 100 tys. euro dla Granady za zerwanie wstępnego porozumienia między szkoleniowcem, a klubem.  Jeszcze jakiś czas temu konkurencja wyglądała na groźną. Najgłośniej było o rozmowach szkoleniowca z Chelsea, co zresztą on sam potwierdził. Z tej pracy zrezygnował jednak, ponieważ stwierdził, że za słabo zna angielski. Inni kandydaci na pracodawców? Wymieniano chociażby Lazio oraz reprezentację Argentyny. El Loquito szczególnie dobrze zrobił odrzucając tę drugą opcję. Z wielkiego bałaganu przeniósłby się w jeszcze większy burdel. Po co?

W Sevilli natomiast dostanie wszystko czego zechce, no może z wyjątkiem ogromnych pieniędzy, ale te nie są mu aż tak skrajnie potrzebne. Przecież ma wokół siebie Monchiego. Tandem łysych z Sánchez Pizjuán stać na wiele. A zatem niecierpliwie czekamy na efekty!

Artykuł Jorge Sampaoli – szaleniec i jego obsesja doskonałości pochodzi z serwisu oleMagazyn.pl.

Zarobki trenerów w ekstraklasie są zróżnicowane i zależą od wielu czynników, takich jak wielkość i budżet klubu, osiągnięcia i doświadczenie trenera, a także wyniki sportowe drużyny. Ta różnorodność wynagrodzeń pokazuje, jak duże są dysproporcje finansowe między klubami w polskiej ekstraklasie.

W tym kontekście warto przyjrzeć się konkretnym przykładom zarobków trenerów, aby zrozumieć, jak kształtuje się rynek trenerski w Polsce. Zróżnicowanie pensji świadczy o różnych strategiach i możliwościach finansowych klubów, a także o wartości, jaką przykładają do roli trenera.

Zarobki Trenerów Ekstraklasy

Zarobki trenerów w ekstraklasie są zróżnicowane i zależą od wielu czynników. Na przykład, Dominik Nowak z Miedzi Legnica zarabia między 15 a 20 tysięcy złotych miesięcznie, co odzwierciedla skromniejszy budżet klubu. Z kolei Zbigniew Smółka, były trener Arki Gdynia, zarabiał między 20 a 25 tysięcy złotych.

Gino Lettieri z Korony Kielce otrzymywał wynagrodzenie w przedziale 25-30 tysięcy złotych, co wskazuje na przeciętną pozycję finansową klubu. Marcin Brosz z Górnika Zabrze zarabiał około 25 tysięcy złotych miesięcznie, ale mówi się także o rozbudowanym systemie premiowania w jego kontrakcie.

W przypadku Waldemara Fornalika z Piasta Gliwice, jego wynagrodzenie szacowane jest również na około 25 tysięcy złotych miesięcznie, z możliwością podwyżki w nowym kontrakcie. Te liczby pokazują, że zarobki trenerów w ekstraklasie mogą być dość skromne w porównaniu do standardów europejskich, ale są zróżnicowane w zależności od klubu.

Ile Zarabiają Trenerzy w Ekstraklasie? Zarobki Trenerów Ekstraklasy coraz większe

W kontekście wyższych zarobków, trenerzy czołowych polskich klubów mogą liczyć na znacznie wyższe wynagrodzenia. Przykładem są trenerzy tacy jak Ricardo Sa Pinto z Legii Warszawa i Adam Nawałka z Lecha Poznań, których pensje wynosiły około 150 tysięcy złotych miesięcznie. Takie zarobki świadczą o wysokim budżecie tych klubów i o tym, jak dużą wartość przykładają do roli trenera.

Jednakże, nawet wśród czołowych klubów, istnieją różnice w zarobkach, co może być wynikiem różnych strategii finansowych, celów sportowych klubu, a także renomy i doświadczenia samych trenerów. Wynagrodzenia na tym poziomie odzwierciedlają także presję i oczekiwania związane z prowadzeniem topowych drużyn w lidze.

Średnie Zarobki Trenerów w Ekstraklasie

Średnie zarobki trenerów w ekstraklasie mogą być trudne do precyzyjnego określenia, ale można zaobserwować, że waha się ono od 15 do 150 tysięcy złotych miesięcznie. Różnice te wynikają z wielu czynników, w tym z pozycji finansowej klubu, osiągnięć trenera i jego renomy na rynku trenerskim.

Trenerzy, którzy dopiero rozpoczynają swoją karierę lub pracują w klubach z mniejszymi budżetami, mogą zarabiać znacznie mniej niż ich bardziej doświadczeni koledzy w większych klubach. Z drugiej strony, uznani trenerzy prowadzący drużyny z czołówki ligi mogą liczyć na znacznie wyższe wynagrodzenia.

Podsumowując, zarobki trenerów w ekstraklasie pokazują, jak duże są różnice finansowe w polskiej piłce nożnej. Te różnice odzwierciedlają nie tylko pozycję finansową klubów, ale także ważność, jaką przykładają do roli trenera w dążeniu do sukcesów sportowych.

Artykuł Zarobki trenerów ekstraklasy. Ile zarabiają trenerzy w ekstraklasie? pochodzi z serwisu oleMagazyn.pl.

Kim Jest Holenderski Piłkarz z Dredami?

Urodzony 13 marca 1973 roku w Surinamie, Davids szybko wyróżnił się jako utalentowany pomocnik, zdobywając uznanie zarówno w klubach, w których grał, jak i w reprezentacji Holandii.

Edgar Davids zaczął swoją karierę w Ajax Amsterdam, gdzie szybko stał się kluczowym zawodnikiem. Jego styl gry charakteryzował się agresywnością, wytrzymałością i doskonałą techniką. Dredy Davidsa stały się jego znakiem rozpoznawczym, a jego dynamizm i zaangażowanie na boisku zyskały mu przydomek „Pitbull”.

Kariera Davidsa obejmowała gry w wielu czołowych klubach europejskich, w tym w takich zespołach jak Juventus, Barcelona, Inter Mediolan czy Tottenham Hotspur. Jego wkład w każdą z tych drużyn był znaczący, a styl gry Davidsa był często uznawany za kluczowy element sukcesów tych zespołów.

Edgar Davids Daty Dołączenia

Edgar Davids, w trakcie swojej kariery piłkarskiej, dołączał do wielu znanych klubów, zawsze wnosząc swoją unikalną energię i umiejętności. Jego kariera klubowa zaczęła się w Ajax Amsterdam, gdzie grał w latach 1991-1996, pomagając drużynie zdobyć wiele tytułów, w tym Ligę Mistrzów UEFA w 1995 roku.

Następnie Davids przeniósł się do włoskiego giganta Juventus w 1997 roku, gdzie grał do 2004 roku. W Juventusie zdobył liczne mistrzostwa Serie A i stał się jednym z ulubionych piłkarzy kibiców. Jego pobyt w Juventusie uważany jest za szczytowy okres w jego karierze.

Kolejne lata kariery Davidsa obejmowały krótkie epizody w takich klubach jak Barcelona, Inter Mediolan, a także Tottenham Hotspur, z którym związany był w latach 2005-2007. W każdym z tych klubów Davids wnosił swoje doświadczenie i charakterystyczną grę, będąc cennym dodatkiem do zespołu.

Edgar Davids Okulary, o Co Chodzi, Dlaczego Grał w Okularach?

Edgar Davids był również rozpoznawalny dzięki swojemu nietypowemu akcesorium – okularom sportowym. Okulary te stały się jego znakiem rozpoznawczym, a powodem ich noszenia była choroba oczu – jaskra, z którą Davids zmagał się przez większość swojej kariery. Okulary chroniły jego oczy i pomagały w zachowaniu ostrości wzroku podczas meczów.

Noszenie okularów przez Davidsa było pionierskim posunięciem w świecie piłki nożnej. Stały się one symbolem jego determinacji i chęci kontynuowania gry na najwyższym poziomie, mimo problemów zdrowotnych. Jego okulary stały się inspiracją dla wielu młodych sportowców, pokazując, że ograniczenia fizyczne nie muszą przeszkadzać w osiąganiu sukcesów.

Davids, mimo swojej choroby, nie pozwolił, aby wpłynęła ona negatywnie na jego karierę. Jego gra w okularach stała się częścią jego wizerunku i podkreślała jego niezłomny charakter oraz gotowość do stawiania czoła wyzwaniom zarówno na boisku, jak i poza nim.

Edgar Davids – Prowadzone Drużyny, Czyli Kariera Trenerska

Po zakończeniu kariery piłkarskiej, Edgar Davids nie oddalił się od futbolu, decydując się na karierę trenerską. Jego doświadczenie jako zawodnika na najwyższym poziomie dało mu unikalną perspektywę i umiejętności potrzebne do prowadzenia drużyn.

Jedną z pierwszych drużyn, którą prowadził, był angielski klub Barnet FC, gdzie pełnił rolę grającego trenera. Chociaż jego czas w Barnet nie był długi, dał on Davidsowi cenne doświadczenie w zarządzaniu zespołem i kształtowaniu młodych talentów.

Davids kontynuował swoją trenerską karierę, pracując z młodzieżowymi drużynami i rozwijając swoje umiejętności jako trener. Jego podejście do treningu charakteryzuje się naciskiem na technikę, dyscyplinę i rozwój indywidualnych umiejętności zawodników.

Chociaż kariera trenerska Davidsa nie osiągnęła takiego samego poziomu sukcesu, jak jego kariera piłkarska, jego wkład w rozwój młodych piłkarzy i pasja do gry pozostają niezaprzeczalne. Jego doświadczenie i wiedza są cenne dla każdej drużyny, z którą współpracuje.

Artykuł Holenderski piłkarz z dredami, czyli Edgar Davids. Daty dołączenia, czemu grał w okularach? pochodzi z serwisu oleMagazyn.pl.